Έχουμε 171 επισκέπτες συνδεδεμένους
22
Αυγ 11
Τελευταία Ενημέρωση στις 22 Σεπτέμβριος 2011

Ταξιάρχης

 

τοποθεσία

H εκκλησία είναι αφιερωμένη στους ταξιάρχες - αρχαγγέλους: Μιχαήλ και Γαβριήλ. Οι χωρικοί τη αποκαλούν συνήθως "μεγάλο ταξιάρχη" έτσι ώστε να ξεχωρίζει από την άλλη εκκλησία Ταξιάρχης που είναι αρχαιότερη και μικρότερη στο μέγεθος. Αυτός ονομάζεται "ο παλιός Ταξιάρχης". Η νέα εκκλησία Ταξιάρχης βρίσκεται στην περιοχή όπου βρισκόταν ο κεντρικός κυκλικός πύργος του κάστρου. Μετά από την απόσυρση των Γενουατών ο πύργος εγκαταλείφθηκε. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής κατοχής οι μόνοι που κατοικούσαν μέσα στην εκκλησία, ήταν πουλιά, κοράκια και είδη φιδιών της νύχτας. Ο πύργος ήταν πιθανόν ένα σύμβολο της υποβολής επειδή οι χωρικοί θεωρούσαν όλα εκείνα τα πλάσματα ως κακούς οιωνούς. Γι' αυτό αποφάσισαν να την κατεδαφίσουν και να ξαναχτίσουν την εκκλησία.

H κατεδάφιση διάρκεσε για δύο έτη (άρχισε 1858). Η κατασκευή της εκκλησίας άρχισε αμέσως μετά την κατεδάφιση και τελικά η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1868. Ολόκληρη η εργασία διάρκεσε για 10 έτη και οι εργαζόμενοι έλαβαν 3.500 αργύρια για πληρωμή. Οι αυτοί που έφεραν το υλικό από το κεφάλαιο έλαβαν 120 αργύρια. Εντούτοις, οι χωρικοί συμμετείχαν στην κατασκευή εθελοντικά. Σύμφωνα με κάποιες έρευνες οι στατήρες των υλικών που χρειάστηκαν ήταν:10,000 στατήρες ασβέστη (1 στατήρας = 57 κιλά), 163 στατήρες σιδήρου, 55 στατήρες μολύβδου και 60 φορτία καραβιών που περιείχαν ένα ειδικό είδος πέτρας.

H εκκλησία των Ταξιαρχών είναι η μεγαλύτερη στη Χίο και μία από τις μεγαλύτερες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Είναι μια εργασία που την θαύμασαν ακόμη και από εκείνοι που συνέβαλαν στην κατασκευή της. Έτσι ενέπνευσε τους χωρικούς με πολλές ιστορίες. Μερικές από αυτές τις ιστορίες είναι πραγματικές και άλλες όχι.. Εντούτοις, υπάρχει μια τραγική ιστορία για έναν "ανεπιτυχή" εργαζόμενο που συντρίφθηκε από τις πέτρες του πύργου κατά τη διάρκεια της κατεδάφισής του και είναι μια από τις ιστορίες που έχει θεωρηθεί ως πραγματική. Αυτό το γεγονός προκάλεσε πολλά προβλήματα στους χωρικούς επειδή, λόγω μιας τοπικής συνήθειας, και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν την εργασία τους δεδομένου ότι η ίδρυση μιας εκκλησίας δεν επιτρέπεται όπου έχει χυθεί ανθρώπινο αίμα. Χωρικοί κάθε ηλικίας, σύμφωνα με τα όσα λέγονται, έσκαβαν για  πολλές μέρες και νύχτες προκειμένου να βγει ο θαμμένος εργαζόμενος έξω. Στο τέλος, ευτυχώς, τον βρήκαν ζωντανό, και έπειτα, έχοντας όντας ευτυχισμένοι και ανακουφισμένοι, συνέχισαν την κατασκευή της εκκλησία.

H εκκλησία έχει μια διπλής κατεύθυνσης σκάλα στο εξωτερικό της, στην κορυφή της οποίας ο βρίσκεται το καμπαναριό. Το μεγάλο καμπαναριό είναι πολύ πρόσφατο. Και η σκάλα και το καμπαναριό αποτελούνται από πέτρα από τα Θυμιανά, όπου οι χωρικοί παράγουν ένα ειδικό είδος πέτρας. Τα σκαλοπάτια αντικαταστάθηκαν αργότερα  από νέα φτιαγμένα από πέτρα που διεξήχθη από την περιοχή εκείνη. Υπάρχουν αξιοπρόσεκτα σχέδια στο νεκροταφείο τα οποία αποτελούνται από μαύρα και άσπρα χαλίκια. Επίσης υπάρχου σκαλοπάτια που οδηγούν σε μια διακεκριμένη θέση για τις γυναίκες στη σωστή πλευρά του προαυλίου. Εάν παραμείνετε στον πύργου μπορεί να παρατηρήσετε την δεξαμενή νερού, το οποίο στα Μεστά αποκαλείται Φοντάνα.

Yπάρχουν 3 διάδρομοι μέσα στην εκκλησία, από τους οποίους ο κεντρικός είναι υπερυψωμένος. Οι στυλοβάτες που υποστηρίζουν αυτόν τον διάδρομο είναι μονολιθικοί αλλά έχουν καλυφθεί δυστυχώς από ασβέστη και χρώμα εξαιτίας των πιο πρόσφατων επισκευών. Κάθε ένας από τους τρεις διαδρόμους είναι αφιερωμένος σε διαφορετικά άτομα: ο κεντρικός διάδρομος είναι αφιερωμένος στους Ταξιάρχες, ενώ ο βόρειος διάδρομος στον Άγιο Χαράλαμπο και το νότιος στους Αγίους Αποστόλους.  Πολλές ευχαριστήριες προσφορές (τάματα) είναι αξιοπρόσεκτες και συμπληρώνουν την υπαγόρευση της εκκλησίας. Πιστοί από όλες τις γωνίες της γης επισκέπτονται την εκκλησία και προσφέρουν όλα αυτά.

Tα ιερατικά άμφια, οι εικόνες και κάποια βιβλία μεγάλης ιστορικής σημασίας έχουν δοθεί από μερικούς κατοίκους της Αθήνας, Θεσσαλονίκης, των Η.Π.Α. και της Αυστραλίας. Επίσης άλλες προσφορές έχουν γίνει από κάποιους έλληνες μετανάστες της Ρωσίας στις αρχές του αιώνα, είτε έχουν σταλεί από την Αίγυπτο από τα μέλη της κοινότητας των Μεστών.

Για την κατασκευή του βωμού χρησιμοποίησαν τσιμέντο καθώς και έναν ογκώδη μονόλιθο στην ανώτερη μεριά του. Σύμφωνα με μερικές γραπτές πηγές πολλοί άνθρωποι έπρεπε να εργαστούν ακόμη και ολόκληρη τη νύχτα προκειμένου να μεταφερθεί η πέτρα από τους Λιμένες. Είναι λογικό πολλοί να αναρωτηθούν πώς ένα χωριό με τόσο λίγους κατοίκους θα μπορούσε να χτίσει και να διατηρήσει μια τέτοια μεγάλη εκκλησία. Ο κάτοικοι της περιοχής και οι αλλοδαποί υπό μορφή ταμάτων έδιναν κάποιο χρηματικό ποσό. Εκτός αυτού, οι χωρικοί προσφέρουν στην εκκλησία και έναν παραδοσιακό "φόρο" ο οποίος ονομαζόταν "Καταθέσιμο".

Στην αρχή ένας άτεκνος κάτοικος έκανε τάμα για να αποκτήσει παιδιά. Αυτή τη διαδικασία ακολουθούσε στη αρχή μόνος του και η συνέχιζαν οι συγγενείς ου μετά το θάνατό του. Βαθμιαία και άλλοι άνθρωποι άρχισαν να προσφέρουν το καταθέσιμο, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να δώσουν κάτι στην εκκλησία. Εκείνοι που δεν είχαν υπό την κυριότητά τους κάποιο έδαφος ή δεν επιθύμησαν να δώσουν έναν κάποιο χρηματικό ποσό, αντικαθιστούσαν το καταθέσιμο με την εθελοντική προσφορά.